پسرانه._ برای پدرم:عابر ستاره ها،از هزار سال پیش یا که پیش تر از آن.در حیاط خانه ام، زیر سقف آسمان،انتطار می کشم ترا،تو، کجای آسمان،؟در کدام کهکشان،؟رفته ای که سالها،دورتر ز ما شدی؟!؟!در خیال و آرزو، عمر رفته را که هیچ،باقی حیات راچشم سوی آسمان، در پی تو میدوم.روح همه پدران رفته غرق در نور و شادی.

من با طناب آرزو کههنوزمانده بر دلبه دار آویخته میشوم، در چشمهای تواسفند۸۹ نوشته شده در شنبه چهاردهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 9:58 توسط غلامرضا احمدی | |Adblock test (Why?)

یاد سهراب به خیرمی گفت:" دل خوش سیری چند"این روزها واقعا دل خوش ناپیداست!!!!! نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم مهر ۱۴۰۱ساعت 10:14 توسط غلامرضا احمدی | |Adblock test (Why?)

چشمهایم لال نستندآنچنان که دهانم قفل شدهو لبانم به هم دوختهچشمهایم با تو حرفها خواهند داشتوقتی به تماشایت بنشینندبهار400 نوشته شده در یکشنبه هشتم فروردین ۱۴۰۰ساعت 14:1 توسط غلامرضا احمدی | |Adblock test (Why?)

می خواهم آدم توباشموقتی سیب می بینم حوای من...پاییز98سلامکاش این خانه متروکه نمیشد.روی هیج موجی صدایت را نمی یابمرادیوام بی آنتن استیاتوموهایت را کوتاه کرده ای؟؟؟ نوشته شده در چهارشنبه نهم تیر ۱۴۰۰ساعت 10:1 توسط غلامرضا احمدی | |Adblock test (Why?)

از سیاه و سفید چشمهایت می شودآبی دریای مهربانی را تماشا کردبی رنگی صدای برگهای ریخته شده بر صندلی پارکهمیشه یاد آور خاطرات بد نیستگاهی ترا به تماشای خاکستری چشمهای من                                                       دعوت خواهد کرد.7تیر400 نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر ۱۴۰۰ساعت 10:55 توسط غلام...

بی آنکه بدانی دوستت میدارمبی آنکه بفهمیو بی آنکه چشمهایت را به نگاهم گره بزنیمی دانی؟می دانی؟می دانی اینکه من  دوستت میدارممی تواند اصلا به تو مربوط نباشد؟!در روشنایی درون مجایی که فقط خودم می بین

و اما بعد:دیروز را مرور کردمامروز راو فردا در ذهنم هنوز خالی است،امید و آرزو پشت دیوار های ذهنم نشسته اندانتظار چیز بی خودی استبی خودبهار همیشه می آید        &n

قصد دارم که کمی با تو مدارا کنم و بعد ...پیش مردم همه ی عشق تو حاشا کنم و بعد...آنقدر دست به دامان من و دل بشوی که...وسط شهر دلم را ول و رسوا کنم و بعد...به خیال من و دل باز بیایی دم کافه و کلافه...کاف

بگذار همین جور بماند و بپوسداین دل که دگر هیچ خریدار نداردبگذار همین جور بگیرد و بمیردبیچاره گی ام خاتمه انگار ندارد. زمستان 98

شستشوی دستها از ما ولیشستشوی مغزها هم کار مسئولین ماست. زمستان98

دوگانه سوز شده ایم بی برو برگرددلت اگر هنوز نسوخته، نرو، برگردآذر98

در دلم اندوه بود و بر لبم لبخندهایاد ایام جوانی, کرده ام این روزهاو... خرداد98- تهران

خواستم از تو بگویم،گفتند: غیبت نکنم.خواستم از خودم بگویمگفتند: از خود راضی است.بیا از خودمان بگوییمکه قاضی هم راضی است.۲تیر۹۸ تهران

شاید شبی پشت همین کافه خود کشی کنمبی تو کنار همین تخت و ملافه خودکشی, کنم از دست روزهای نیامده عاصی ام ولیاز دست روزهای رفته، کلافه، خودکشی, کنم..........................................................

من منتظر نامه ی نانوشته هستماز سمت شما امانتی رسد به دستم...مطلع غزلی تازه

تهران, که دیگر جای ماندن نیست بانواصلا بدون تو وطن هم پاره تن نیست بانوجنگ است بی تو در دلم، غو غا و آشوببنگر، که بی تو، مرگ قدغن نیست بانو و.....ادامه داردپاییز98 تهران,

ای کاش با درهای بسته اخت گیرمای کاش با قلب شکسته اخت گیرممطلع غزلی تازه.... پاییز 98 پ.ن: تقصیر شماهاست که عیب دگران راانگشت اشارت زده ای راز نهان را پاییز 98

تقصیر دلم چیست که پرواز بلد نیستدستم نرسد سرو، به آن قد بلندت

چهار پاره(با الهام از شعر استاد آرش نعمتی) اینجا اتاق خالی و مردی درون آن لم داده گوش می کند به شعر و کتاب اینجا اتاق خالی و یک ساعت مچی وقتی که گم شده از عقربه هایش همیشه خواب *** بعدش کتاب و کاغذ