پسرانه

پسرانه._ برای پدرم:

عابر ستاره ها،
از هزار سال پیش یا که پیش تر از آن.در حیاط خانه ام، زیر سقف آسمان،انتطار می کشم ترا،
تو، کجای آسمان،؟
در کدام کهکشان،؟رفته ای که سالها،دورتر ز ما شدی؟!؟!
در خیال و آرزو، عمر رفته را که هیچ،
باقی حیات را
چشم سوی آسمان، در پی تو میدوم.
روح همه پدران رفته غرق در نور و شادی.